دیاپیریسم نمک و مخازن زیرنمک

نمک در قیاس با ماسه ها و رس های بتازگی نهشته شده دارای چگالی بیشتری است. در حین تدفین و تراکم، تخلخل ماسه ها و رس ها کاهش و چگالی آنها افزایش می یابد. این درحالی است که با افزایش عمق چگالی نمک (g/cm³ 2/03) تقریباً ثابت می ماند. این تغییرات باعث می شود در بازه عمقی 800 تا 1200 متری حوضه های رسوبی اختلاف چگالی بین نمک و دیگر رسوبات ایجاد شود. این اختلاف چگالی موجب تحرک نمک به سمت بالا و ایجاد انواع اشکال توده نمکی می شود. تأثیر این دیاپیریسم، موجب ایجاد تله های نفتی در ارتباط با گنبدهای نمکی می شود. بسیاری از مخازن موجود در آمریکای شمالی، دریای شمال، خلیج فارس و سوئز در ارتباط با دیاپیریسم نمک است. یکی از این نوع تله ها، مخازن زیرنمکی (Subsalt reservoirs) می باشد که متفاوت از مخازن قبل از نمک (Pre-salt reservoirs) است. در گذشته اطلاعات و تفاسیر ژئوفیزیکی قادر به ارائه تصویری روشن از مخازن زیرنمکی نبود ولی پیشرفت های اخیر در این زمینه، امید به اکتشاف این نوع تجمعات هیدروکربوری را افزایش داده است. اگرچه چالش های زیادی در زمینه حفاری، حفظ چاه و دیگر جنبه های این مخازن وجود دارد.